Widok na nabrzeże Nowego Portu i kościół Wniebowstąpienia.

Widok na reprezentacyjną ulicę, jaką niegdyś była ul. Długie Ogrody. W pierzei północnej widoczny średniowieczny kościół św. Barbary.

Pocztówka z widokiem na kościół św. Bartłomieja. Przedruk ryciny z 1686 roku.

Charakterystyczne dla Gdańska były ciasne zaułki otaczające prawie każdy kościół śródmieścia. Wojna zniszczyła większość z nich. Za najlepiej zachowany można uznać Zaułek Świętojański (dziś „Zachariasza Zappio”). Uliczka otaczająca kościół św. Jana, a właściwie plac, na którym stoi, był od początku związany z kościołem. Określano go jako Cmentarz Świętojański (1577 Johanniskirchhof), lub – do 1945 – Przy Kościele Św. Jana (1822 An der Johanniskirche). Tego rodzaju nazwy oddawano po polsku jako Zaułek, w tym przypadku Świętojański, ale w 1945 o tej uliczce zapomniano. W 1999 roku nadano jej nazwę Zaułek Zachariasza Zappio – nie wiedząc, że zasłużony dobroczyńca kościoła w XVII wieku ma już swoją ulicę: Czopową. Prawidłową nazwą jest Zaułek Świętojański.

Pierwsza kaplica w tym miejscu pojawiła się ok. 1358 r. Po wojnie kościół długo był zaniedbany, stanowił scenerię do filmów wojennych. Od początku lat 90. XX wieku diecezja gdańska użytkuje kościół w niedziele i święta. Znajduje się tu centrum kultury. Zainstalowano ogrzewanie podłogowe.

Czarno-biała fotografia przedstawiająca widok z Ołowianki na Długie Pobrzeże. Z lewej strony widoczny fragment Wyspy Spichrzów, z prawej widoczna Brama Żuraw. W centralnej części fotografii w tle wyróżniają się Ratusz oraz Kościół Mariacki. Na pierwszym planie widoczna spacerująca po Ołowiance ludność cywilna. Zakaz kopiowania, zasób dostępny w zbiorach Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, sygnatura: MIIWS/F/1443