Widok na pomnik Cesarza Wilhelma I. Po prawej stronie Brama Wyżynna, z lewej strony za pomnikiem Budynek Danziger Hof. Pomiędzy Bramą i hotelem wyjeżdża tramwaj.

Pomnik wybudowano w latach 1964-1966 (odsłonięcie 8 X 1966) według projektu Franciszka Duszeńki i Henryka Kitowskiego (projekt urbanistyczny - Adam Haupt). Pomnik zlokalizowano na terenie byłej Wojskowej Składnicy Tranzytowej u wejścia do portu morskiego.

Pomnik Jana III Sobieskiego na Wałach Hetmańskich we Lwowie. Pomnik ten powstał u schyłku XIX w. we Lwowie, którego mieszkańcy postanowili uczcić dwusetną rocznicę Wiktorii Wiedeńskiej fundując polskiemu monarsze pomnik. Jego realizacja możliwa była dzięki publicznej zbiórce pieniędzy. Projekt pomnika wykonał rzeźbiarz lwowski, Tadeusz Barącz. Po II Wojnie Światowej pomnik został przewieziony do naszego kraju. Jak wspomina Edgar Milewski – stanął w Parku Wilanowskim w Warszawie. Jednakże różne inne miasta czyniły starania o pozyskanie monumentu. Oprócz Gdańska były to Kraków i Wrocław. W imieniu Gdańska rozmowy prowadzili od jesieni 1961 r.: przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Stanisław (?Józef) Szmidt i I sekretarz Komitetu Miejskiego PZPR Eugeniusz Szwarczyk.

Pomnik Zwycięstw Niemieckich (Kriegerdenkmal) 1864–71. Pomnik poświęcony był poległym żołnierzom z Gdańska i okolic biorącym udział w wojnach z Danią w 1864 r., Austrią w 1866 r. i z Francją w latach 1870-71 odsłonięto 8 maja 1904 r. na Holzmarkt (Targ Drzewny). Miał on postać kamiennego obelisku o wysokości 14 metrów z postaciami trzech germańskich wojowników. Obelisk ustawiono w niewielkiej fontannie. Obecnie w tym miejscu stoi przywieziony ze Lwowa pomnik pomnik króla Jana III Sobieskiego. Obieg 1920 rok.

Widok na Targ Drzewny. Pośrodku pomnik na cześć poległych Niemców w wojnach z Austrią 1846 i 1866 oraz Francją w 1870-71. Widoczne wyloty ulic (od lewej) Kowalskiej i Podwala Staromiejskiego.

Tylna część pocztówki reklamowej restauracji, night-clubu "Wiking" w Nowym Porcie. Lokal oferował m.in. marynarzom przeróżne uciechy, stał się atrakcyjnym miejscem obserwacji nie tylko dla służb specjalnych, lecz także dla pisarzy.