Rankiem 23 sierpnia 1907 r. kilka sygnałów że coś złego się dzieje (spaczone drzwi, odpadające tynki, pękające ściany) w dwóch sąsiadujących kamienicach, pozwoliły na udaną ewakuację niemal wszystkich osób w nich zamieszkałych. Na szczęście nikt nie zginął a z tych, co nie zdążyli uciec, najboleśniej skutek katastrofy odczuła panna Kiedrowski, gdy spadając do piwnicy zmiażdżyła obie stopy. Straty materialne były z kolei bardzo duże, oprócz całkowitego zniknięcia obu kamienic (uchowały się jedynie szczyty od strony bazyliki Mariackiej) zniszczony był także całkiem spory majątek osób tam zamieszkujących, jak choćby wspomnianej panny Kiedrowski, która prowadziła sklep z tapetami i które to wszystkie uległy zniszczeniu. Obaj właściciele, rencista Franz Feichtmeyer posiadacz domu z nr 48 oraz Paul Nachtigal handlujący kawą z nr 47, po katastrofie nie byli już w stanie odbudować swych domów i obaj sprzedali je sąsiadowi z nr 45/46 p. Bernardowi Braune, który w przeciągu dwóch lat postawił nowe budynki.

Ulica Kochanowskiego

Widok z ulicy Mariackiej (Frauengasse) na Bazylikę Mariacką. Na fotografii widoczne przedproża i ludzie idący w stronę kościoła.

Sopot widziany z popularnego dawniej miejsca widokowego, zwanego Wzgórzem Królewskim (Königshöhe), u zbiegu ulic Armii Krajowej (Königstrasse) i 23 Marca (Taubenwasser Weg). Dzisiaj funkcjonuje tu Dom Dziecka nr 1. Nazwa wzniesienia, nadana przed 1829 r., utrwaliła się po roku 1842, kiedy kolejny raz wizytował to miejsce król pruski Fryderyk Wilhelm IV. Przedtem Wzgórze Królewskie nosiło miano Wzgórza Stiwego (Stiwesberg) – od nazwiska XVII-wiecznego właściciela. Ok. 1900 r.

Szesnaście berlińskich tancerek-amatorek podczas występu na molu w trakcie lipcowego Tygodnia Sportu (Sportwoche). 1936 r., „Die Möwe".

Na zdjęciu członkowie Ogniska Towarzystwa Kombatantów i Powstańców w Skórczu,