Widok na zachodnią część ulicy Długie Ogrody. Widać nadjeżdżający tramwaj i samochód. Na środku podwójnej ulicy alejka z drzewami, ławkami i idącymi ludźmi Po przeciwnej stronie ulicy ledwo widoczna nisko zabudowana pierzeja północna Długich Ogrodów. Na środku fotografii za drzewami widoczne baszty Bramy Stągiewnej.

Do Grand Hotelu (Kasino Hotelu) wchodzi Kazimierz Papée – Komisarz Generalny RP w Wolnym Mieście Gdańsku (1932–1936). Czerwiec 1936 r., „Die Möwe".

Nieistniejący dziś hazardowy aneks Domu Kuracyjnego, a konkretnie Sala Obrazowa do gry w ruletkę. Fot. Bruno Machtans, ok. 1935 r.

Dowód osobisty Rozalii Durowskiej, wydany przez starostę powiatu starogardzkiego.

Rankiem 23 sierpnia 1907 r. kilka sygnałów że coś złego się dzieje (spaczone drzwi, odpadające tynki, pękające ściany) w dwóch sąsiadujących kamienicach, pozwoliły na udaną ewakuację niemal wszystkich osób w nich zamieszkałych. Na szczęście nikt nie zginął a z tych, co nie zdążyli uciec, najboleśniej skutek katastrofy odczuła panna Kiedrowski, gdy spadając do piwnicy zmiażdżyła obie stopy. Straty materialne były z kolei bardzo duże, oprócz całkowitego zniknięcia obu kamienic (uchowały się jedynie szczyty od strony bazyliki Mariackiej) zniszczony był także całkiem spory majątek osób tam zamieszkujących, jak choćby wspomnianej panny Kiedrowski, która prowadziła sklep z tapetami i które to wszystkie uległy zniszczeniu. Obaj właściciele, rencista Franz Feichtmeyer posiadacz domu z nr 48 oraz Paul Nachtigal handlujący kawą z nr 47, po katastrofie nie byli już w stanie odbudować swych domów i obaj sprzedali je sąsiadowi z nr 45/46 p. Bernardowi Braune, który w przeciągu dwóch lat postawił nowe budynki.

Plaża nad jeziorem w Cekcynie