Obraz Carla Rochlinga przedstawia cesarza Wilhelma I na Górze Gradowej. Cesarz w towarzystwie nadburmistrza Wintera ogląda panoramę Gdańska. Grupa w ciemnych surdutach to rajcowie miejscy. Po prawej wiwatujący mieszkańcy. W Wielkiej Sali Wety obraz został zawieszony w 1893 r. Został ufundowany przez gdańskich restauratorów - braci Alberta i Wilhelma Jüncke. Prawdopodobnie przepadł w czasie wojny. Brak danych o ewakuacji.

Rankiem 23 sierpnia 1907 r. kilka sygnałów że coś złego się dzieje (spaczone drzwi, odpadające tynki, pękające ściany) w dwóch sąsiadujących kamienicach, pozwoliły na udaną ewakuację niemal wszystkich osób w nich zamieszkałych. Na szczęście nikt nie zginął a z tych, co nie zdążyli uciec, najboleśniej skutek katastrofy odczuła panna Kiedrowski, gdy spadając do piwnicy zmiażdżyła obie stopy. Straty materialne były z kolei bardzo duże, oprócz całkowitego zniknięcia obu kamienic (uchowały się jedynie szczyty od strony bazyliki Mariackiej) zniszczony był także całkiem spory majątek osób tam zamieszkujących, jak choćby wspomnianej panny Kiedrowski, która prowadziła sklep z tapetami i które to wszystkie uległy zniszczeniu. Obaj właściciele, rencista Franz Feichtmeyer posiadacz domu z nr 48 oraz Paul Nachtigal handlujący kawą z nr 47, po katastrofie nie byli już w stanie odbudować swych domów i obaj sprzedali je sąsiadowi z nr 45/46 p. Bernardowi Braune, który w przeciągu dwóch lat postawił nowe budynki.

Schody i portal z herbem Gdańska nad wejściem do Ratusza Głównego Miasta. Widok od strony ulicy Długiej (Langgasse).

Sala Biała (Wety) Ratusza Głównego Miasta. Wystrój sali w tej formie nie przetrwał wojny.

Widok na Ratusz Głównego Miasta (prawdopodobnie z okna Zielonej Bramy), Długi Targ i fontannę Neptuna.

Widok na Ratusz od strony wschodniej. Najstarsze fragmenty ratusza pochodzą z lat 1327–1336. Widoczne przedproża sąsiednich kamienic.