Latarnia morska z 1843 r. na molo wschodnim na Westerplatte. Była to żeliwna konstrukcja posadowiona na kamiennym falochronie.

Ujęcie latarni morskiej i Góry Pilotów wykonane z drugiej strony kanału portowego. Piloci portowi przebywali tu całą dobę, gotowi do wprowadzenia statku z redy do kanału portowego.

Początki istnienia fortu u ujścia Wisły do Bałtyku sięgają średniowiecza. W 2 ej poł. XVI w. powstał fort carré budowany pod nadzorem Hansa von Lindau, następnie Antonego van Obberghena. Obiekt pełnił funkcje militarne. Jego załoga kontrolowała statki wpływające do gdańskiego portu, a wieża do 1758 r. spełniała rolę latarni morskiej. W XIX r. znajdowało się tu również więzienie. Obecnie pełni funkcje muzealne. Na zdjęciu widoczna latarnia z hełmem, jaki otrzymała w 1889 r. (poprzedni barokowy hełm spłonął od uderzenia pioruna), otoczona wieńcem. Tworzą go kamieniczki koszarowe wraz z domem komendanta. W tle widoczna przystań dla żaglówek, którą utworzono w pobliżu twierdzy w dwudziestoleciu międzywojennym. Pocztówka w obiegu od 1925 r.

Latarnia na molo wschodnim na Westerplatte została zbudowana w 1843 r.

Wschodnie molo na Westerplatte liczyło 831 m długości i było dłuższe od sopockiego mola. Było drewniane i biegło wzdłuż kamiennego falochronu, na końcu którego znajdowała się latarnia.

Nabrzeże kapitana Ziółkowskiego (nazwa obecna) w Nowym Porcie, od strony morza. W głębi widoczna latarnia morska.