Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Brak opisu

Kompletna "Książeczka Służbowa" Związku Harcerstwa Polskiego. Książeczka należała do Pawła Borchardta. Książeczka została wystawiona 19 czerwca 1937 roku przez harcmistrza Alfa Liczmańskiego. Na ósmej stronie miejsce na wpis służby w gromadzie zuchów i tabela do wpisów prób organizacyjnych. Na dziewiątej stronie tabela wpisów prób organizacyjnych.

Kompletna "Książeczka Służbowa" Związku Harcerstwa Polskiego. Książeczka należała do Pawła Borchardta. Książeczka została wystawiona 19 czerwca 1937 roku przez harcmistrza Alfa Liczmańskiego. Na czwartej i piątej stronie tabelki dotyczące przedłużenia ważności książeczki służbowej.

Geneza powstania Spendhausu, wiąże się z potrzebą zlikwidowania plagi włóczęgów i żebraków, która po wojnach szwedzkich dotknęła miasto. Doraźne usuwanie tłumu głodnych ludzi poza obręb miasta lub kierowanie ich do podmiejskich szpitali nie przynosiło oczekiwanych efektów. Rada Miasta zdecydowała się na wybudowanie przytułku dla „żebraków i wszelkich włóczykijów”, ale także dla sierot i dzieci z nieprawego łoża.

Stara zabudowa ulicy Brygidki. Ten dom nie przetrwał w takiej formie do czasów obecnych.

Widok na kościół św. Brygidy od strony wewnętrznego dziedzińca. Brama w takiej formie nie istnieje.

Zabudowania kościelne przy ulicy Podmłyńskiej. Nie zostały zburzone i do dziś cieszą oko.

Kościół św. Katarzyny od strony wschodniej. Zwracają uwagę szczyty, każdy z innej epoki.

Strona zewnętrzna tylnej okładki

Strona wewnętrzna tylnej okładki

Ostatnia strona publikacji

Plan historycznego Gdańska uwzględniający stare nazwy i układ ulic. Naniesiono numerację opisanych i narysowanych obiektów.

Jedna z końcowych stron publikacji. Bibliografia.

Widok na spichrz klasztorny (obecnie mieści się w nim Oddział Etnografii Muzeum Narodowego w Gdańsku), zwany Opackim. Przed nim stoi wiatrak, współcześnie nie istnieje.

Część przypór Archikatedry Oliwskiej jest schowana wewnątrz świątyni. Katedra, podobnie jak inne opactwa cysterskie, architektonicznie podlega typowym cysterskim regułom budowania. Zasady, jakimi kierowali się cystersi wywarły zauważalny wpływ na lokalizacje opactw, ich architekturę, a także gospodarkę. Na pierwszy plan zawsze wysuwała się prostota i funkcjonalność całego założenia.

Stary wygląd muru otaczającego Archikatedrę Oliwską. Widok od strony ul. Bp Nowickiego. Obecnie furtka posiada inny kształt i nie ma wejścia z prawej strony.

Stan powojenny Archikatedry Oliwskiej. Zachował się oryginalny wjazd na teren klasztoru. Obecnie nie istnieje. Z prawej strony szafarnia.

Zarośnięte po wojnie Wisłoujście. Ta twierdza o znaczeniu militarnym leży nad Martwą Wisłą. Jej najważniejszymi zadaniami były kontrola statków kupieckich, ich ochrona oraz nawigacja światłem latarni.

Baszta Łabędź (Schwanturm) została wzniesiona w drugiej połowie XV w. na miejscu znajdującej się tu wcześniej Baszty Rybackiej, stanowiącej część umocnień zamku krzyżackiego. Mieszkańcy Gdańska rychło po wygnaniu Krzyżaków z miasta (1454 r.) zburzyli wszystkie ich budowle, zostawiając gdzieniegdzie tylko fundamenty. Basztę Łabędź posadowiono właśnie na fundamentach poprzedniej Baszty Rybackiej, nawiązując zresztą do jej formy. Podstawową różnicą było inne usytuowanie płaskiego ścięcia cylindra baszty – tym razem od strony miasta, a nie od strony zamku.

Brama Żuławska jest nazwą przyjętą po nieistniejącej bramie usytuowanej dalej na wschód w ciągu ulicy Elbląskiej. Przed wojną Brama Żuławska to Brama Długich Ogrodów.

Budowę bramy i dwóch wież rozpoczęto w 1517 r. Z powodu kształtu nazwano je Basztą Stągiewną i Stągwiami Mlecznymi. Można spotkać określenie na mniejszą basztę: Stągiewka lub Baszta Śmietanowa.

Stan Bramy Zielonej po wojnie. Widać ustawione podpory. Miejsce, na którym stoi brama, należy do najważniejszych w historii Gdańska. Tutaj od wieków krzyżowały się dwie główne arterie miasta – wodna i lądowa, tu funkcjonowała najstarsza przeprawa przez Motławę. Pierwszy most, zwany mostem Kogi istniał już w 1357 r. Obok stała wielka waga miejska (mała była pod Ratuszem). W kronikach zanotowano zawalenie się mostu, już zwodzonego, w 1512 r., przy czym „utopiło się wiele osób”.

Rysunek przedstawia zachowaną Bramę Krowią, która jednak została rozebrana i przywrócono jej średniowieczny wygląd. Brama Krowia (Kuhtor) powstała w ostatniej ćwierci XIV w., zapewne około roku 1378. Wzniesiona jako skromny, dwukondygnacyjny budynek o dwuspadowym dachu, stanowiła wylot ulicy Ogarnej ku Motławie. Z czasem, gdy stała się bezużyteczna jako obiekt fortyfikacyjny, zamieniona została w obiekt mieszkalny.