Oliwa w zimowej szacie. W głębi po lewej stronie widać Wzgórze Pachołek (100, 8 m wysokości) z charakterystyczną murowaną, neogotycką wieżą widokową ufundowaną przez cesarza Wilhelma I w 1882 r.

Widok na Dom Plażowy i Promenadę. Wzdłuż wydm biegła żwirowa promenada z droga dla rowerzystów. Promenada ciągnęła się od ujścia Martwej Wisły (Westerplatte) do Górek Zachodnich. Przy promenadzie ustawiono pomalowane na biało ławki.

Na pocztówce ulica Bogusławskiego (dawniej An der Reitbahn) z widokiem na Wieżę Więzienną. Z prawej widoczny fragment synagogi.

Kościół został zbudowany ok. 1350 r. jako część katolickiego zespołu szpitalnego pod wezwaniem Bożego Ciała. Pierwotnie mieścił się tu zakład dla trędowatych, a następnie przytułek dla ludzi starych, chorych i samotnych. Kościół Bożego Ciała posiada dwie wieże.

Rankiem 23 sierpnia 1907 r. kilka sygnałów że coś złego się dzieje (spaczone drzwi, odpadające tynki, pękające ściany) w dwóch sąsiadujących kamienicach, pozwoliły na udaną ewakuację niemal wszystkich osób w nich zamieszkałych. Na szczęście nikt nie zginął a z tych, co nie zdążyli uciec, najboleśniej skutek katastrofy odczuła panna Kiedrowski, gdy spadając do piwnicy zmiażdżyła obie stopy. Straty materialne były z kolei bardzo duże, oprócz całkowitego zniknięcia obu kamienic (uchowały się jedynie szczyty od strony bazyliki Mariackiej) zniszczony był także całkiem spory majątek osób tam zamieszkujących, jak choćby wspomnianej panny Kiedrowski, która prowadziła sklep z tapetami i które to wszystkie uległy zniszczeniu. Obaj właściciele, rencista Franz Feichtmeyer posiadacz domu z nr 48 oraz Paul Nachtigal handlujący kawą z nr 47, po katastrofie nie byli już w stanie odbudować swych domów i obaj sprzedali je sąsiadowi z nr 45/46 p. Bernardowi Braune, który w przeciągu dwóch lat postawił nowe budynki.

Dworzec został zbudowany i otwarty w 1870 r. jako część nowej linii kolejowej ze Szczecina do Gdańska.