Przy przystani na Westerplatte znajdowały się kawiarnie i punkty gastronomiczne. Znajdowała się również poczekalnia z dobrą restauracją. Wiodła stąd aleja do wydzielonych sektorów plażowych. Obieg 1907 r.

Początki istnienia fortu u ujścia  Wisły do Bałtyku sięgają średniowiecza. W 2 ej poł. XVI w. powstał fort carré budowany pod nadzorem Hansa von Lindau, następnie Antonego van Obberghena. Obiekt pełnił funkcje militarne. Jego załoga kontrolowała statki wpływające do gdańskiego portu, a wieża do 1758 r. spełniała rolę latarni morskiej. W XIX r. znajdowało się tu również więzienie. Obecnie pełni funkcje muzealne. Na zdjęciu widoczna przystań dla żaglówek, która powstała w sąsiedztwie twierdzy w dwudziestoleciu międzywojennym wraz z utworzeniem tu siedziby klubów żeglarskich.

Pensjonat założony ok. 1925 r. w Dolinie Radości. Jego właścicielem był Otto Kamin. Obok pensjonatu w 1928 r. założył zwierzyniec. Po II wojnie światowej dawny pensjonat służył za siedzibę nadleśnictwa, ob. mieszczą się w nim mieszkania prywatne.

Przystań pasażerska w Nowym Porcie przy Starowiślnej (zmieniając czasem dokładną lokalizację) służyła od lat 40. XIX wieku jako miejsce przybijania parowców obsługujących żeglugę pasażerską pomiędzy Gdańskiem a Wisłoujściem i Nowym Portem. W głębi wieża Twierdzy Wisłoujście. Obieg 1918 r.

Przepływowe jezior o powierzchni ok. 60 hektarów, leżące na Kociewiu, nieopodal Starogardu. Na przełomie XIX i XX wieku funkcjonowała tu przystań wioślarska.

Pierwsi goście pojawiali się w marcu, a sezon kończył się w październiku. Z kąpieliska urządzano rejsy turystyczne.