Kuracjuszy przyciągały na Westerplatte nie tylko kąpiele, ale także zawody pływackie i wioślarskie oraz polowania na kaczki.

Dowód osobisty Klary Jendernalikówny, wydany przez starostę powiatu starogardzkiego.

Trzy wczasowiczki w eleganckich strojach „codziennych" podczas powrotu ze spaceru na molu.1936 r., „Die Möwe".

Rodzaj zapomnianego dzisiaj sportu plażowego – wioślarstwo pontonowe w pozycji stojącej. 1936 r., „Die Möwe".

Rankiem 23 sierpnia 1907 r. kilka sygnałów że coś złego się dzieje (spaczone drzwi, odpadające tynki, pękające ściany) w dwóch sąsiadujących kamienicach, pozwoliły na udaną ewakuację niemal wszystkich osób w nich zamieszkałych. Na szczęście nikt nie zginął a z tych, co nie zdążyli uciec, najboleśniej skutek katastrofy odczuła panna Kiedrowski, gdy spadając do piwnicy zmiażdżyła obie stopy. Straty materialne były z kolei bardzo duże, oprócz całkowitego zniknięcia obu kamienic (uchowały się jedynie szczyty od strony bazyliki Mariackiej) zniszczony był także całkiem spory majątek osób tam zamieszkujących, jak choćby wspomnianej panny Kiedrowski, która prowadziła sklep z tapetami i które to wszystkie uległy zniszczeniu. Obaj właściciele, rencista Franz Feichtmeyer posiadacz domu z nr 48 oraz Paul Nachtigal handlujący kawą z nr 47, po katastrofie nie byli już w stanie odbudować swych domów i obaj sprzedali je sąsiadowi z nr 45/46 p. Bernardowi Braune, który w przeciągu dwóch lat postawił nowe budynki.

Podobnie jak dzisiaj, do oglądania morskiego horyzontu przygotowane były lunety na molu. 1936 r., „Die Möwe".