Rankiem 23 sierpnia 1907 r. kilka sygnałów że coś złego się dzieje (spaczone drzwi, odpadające tynki, pękające ściany) w dwóch sąsiadujących kamienicach, pozwoliły na udaną ewakuację niemal wszystkich osób w nich zamieszkałych. Na szczęście nikt nie zginął a z tych, co nie zdążyli uciec, najboleśniej skutek katastrofy odczuła panna Kiedrowski, gdy spadając do piwnicy zmiażdżyła obie stopy. Straty materialne były z kolei bardzo duże, oprócz całkowitego zniknięcia obu kamienic (uchowały się jedynie szczyty od strony bazyliki Mariackiej) zniszczony był także całkiem spory majątek osób tam zamieszkujących, jak choćby wspomnianej panny Kiedrowski, która prowadziła sklep z tapetami i które to wszystkie uległy zniszczeniu. Obaj właściciele, rencista Franz Feichtmeyer posiadacz domu z nr 48 oraz Paul Nachtigal handlujący kawą z nr 47, po katastrofie nie byli już w stanie odbudować swych domów i obaj sprzedali je sąsiadowi z nr 45/46 p. Bernardowi Braune, który w przeciągu dwóch lat postawił nowe budynki.

Widok z Długiego Targu na budynek Ratusza Głównego Miasta i fontannę Neptuna.

Czarno-biała fotografia powojenna przedstawiająca Dwór Artusa oraz fontannę Neptuna w Gdańsku. Data Powstania: 1945 - 1950 Zakaz kopiowania, zasób dostępny w zbiorach Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, sygnatura: MIIWS/A/3/12

Sień główna Ratusza Prawomiejskiego. Sień została częściowo zniszczona w czasie działań wojennych.

Obraz Carla Rochlinga przedstawia wyprowadzenie wojsk francuskich z Gdańska 2 stycznia 1814 r. Kolumna jeńców, prowadzona przez dowódców pruskich, przechodzi ul. Długą w stronę Bramy Długoulicznej. W Wielkiej Sali Wety został zawieszony w 1893 r. Prawdopodobnie przepadł w czasie wojny. Brak danych o ewakuacji.

Wzniesiony w latach 1545-46 przez mistrza Georga Stelzenera piec, często nazywany był „królem wszystkich pieców”. Był i jest najwyższym (obecnie jego wysokość liczy 10 m 64 cm) piecem na Starym Kontynencie.