Najbardziej reprezentacyjny fragment Głównego Miasta, czyli Długi Targ z renesansową bryłą Ratusza Głównego Miasta. Obok po prawej stronie, w pierzei północnej Długiego Targu - Dwór Artusa.

Widok na wnętrze Ratusza Głównego Miasta, na salę posiedzeń.

Rankiem 23 sierpnia 1907 r. kilka sygnałów że coś złego się dzieje (spaczone drzwi, odpadające tynki, pękające ściany) w dwóch sąsiadujących kamienicach, pozwoliły na udaną ewakuację niemal wszystkich osób w nich zamieszkałych. Na szczęście nikt nie zginął a z tych, co nie zdążyli uciec, najboleśniej skutek katastrofy odczuła panna Kiedrowski, gdy spadając do piwnicy zmiażdżyła obie stopy. Straty materialne były z kolei bardzo duże, oprócz całkowitego zniknięcia obu kamienic (uchowały się jedynie szczyty od strony bazyliki Mariackiej) zniszczony był także całkiem spory majątek osób tam zamieszkujących, jak choćby wspomnianej panny Kiedrowski, która prowadziła sklep z tapetami i które to wszystkie uległy zniszczeniu. Obaj właściciele, rencista Franz Feichtmeyer posiadacz domu z nr 48 oraz Paul Nachtigal handlujący kawą z nr 47, po katastrofie nie byli już w stanie odbudować swych domów i obaj sprzedali je sąsiadowi z nr 45/46 p. Bernardowi Braune, który w przeciągu dwóch lat postawił nowe budynki.

Sala Biała (Wety) Ratusza Głównego Miasta. Wystrój sali w tej formie nie przetrwał wojny.

Członkowie stowarzyszenia Rheinländer w przebraniu na schodach Ratusza Głównego Miasta. Stowarzyszenie Rheinländer dbało o zachowanie i utrzymywanie rytuałów (Nadreńskich) obchodzenia karnawału. Były to m.in. palenie słomianych kukieł, toczenie płonącego koła z góry w dolinę czy karnawałowa kąpiel na czczo w celach zdrowotnych.

Widok z Długiego Targu na budynek Ratusza Głównego Miasta i fontannę Neptuna.