Obraz Bertha Hellingratha przedstawiający kościół św. Katarzyny i Dom Młynarza na Starym Mieście.

Fragment panoramy Głównego Miasta wraz z górującą nad kamieniczkami potężną bryłą średniowiecznego ceglanego kościoła Wniebowzięcia NMP oraz smukłą wieżą renesansowego budynku Ratusza Głównego Miasta. Na pierwszym planie fragment Żurawia wzniesionego nad Motławą przy Długim Pobrzeżu (zwanym do 1945 r. Długim Mostem).

Restauracja Złota Karczma (Goldkrug) leżała w obrębie Wolnego Miasta Gdańska.

W Gdańsku Motława podzielona jest na trzy nurty: Starą Motławę, Nową Motławę i Opływ Motławy.

Widok na Długie Pobrzeże, w tle budynki Ratusza Głównomiejskiego, Domu Przyrodników i Bazyliki NMP.

Malownicze ujęcie statków na Motławie. Po lewej majestatyczna bryła Domu Przyrodników.

Matarnia należała do Opactwa Cystersów w Oliwie w II połowie XVI wieku. Obieg 1910 r.

Żuraw w obecnym kształcie zbudowano w latach 1442-1444, w stylu gotyku flamandzkiego.

Przystań przy Długim Pobrzeżu. W głębi Żuraw, a po prawej stronie elektrownia na Ołowiance.

Długie Pobrzeże zwane do 1945 r. Długim Mostem. Widoczne kamieniczki ze sklepami na parterach. Przystań dla parowych statków pasażerskich w pobliżu Żurawia. Widoczna charakterystyczna wieżyczka Domu Towarzystwa Przyrodniczego obok Bramy Mariackiej.

Północne skrzydło Muzeum Miejskiego na Starym Przedmieściu.

Galeria obrazów w Muzeum Miejskim mieszczącym się w dawnym klasztorze franciszkańskim na Starym Przedmieściu.

Widok na Gdańsk z Góry Gradowej.

Pomnik poświęcony był żołnierzom 4. Wschodniopruskiego Regimentu Grenadierów, poległych w czasie wojny w latach 1870-71. Miał kształt urny z żelaznym krzyżem, ustawionej na ośmiokątnym cokole. Obok pomnika stoją dwa moździerze z kulami. Zburzono go w 1969 r.

Brak opisu

Gmach Prezydium Policji przy Okopowej 9 (Karrenwall 9) zbudowano w 1905 r.

Zimowy widok na Długie Pobrzeże.

Wnętrze sieni gdańskiej z Chlebnickiej 15.

Lesser Giełdziński, kupiec polski żydowskiego pochodzenia, był znanym kolekcjonerem. Gromadził dawne meble i przedmioty rzemiosła artystycznego.

Żuraw pływający "Długi Henryk" został zbudowany w 1905 r. Ma 50 m wysokości, mógł udźwignąć ładunek o wadze do 100 ton. Obok okręty floty cesarskiej.

Jesienią 1904 r. rozpoczęto w Stoczni Cesarskiej prace przygotowawcze do produkcji okrętów podwodnych.

Pierwszy dok pływający w Stoczni Cesarskiej został zbudowany przez Johanna W. Klawittera w latach 1855-57.

Pierwszym dyrektorem Stoczni Cesarskiej był kmdr Franz Kinderling (1820–1895).

W roku 1916 powstał projekt zagospodarowania całej wyspy Ostrów (Holm) - pod kątem budowy okrętów podwodnych i torpedowców.

Krążownik zbudowany w Stoczni Cesarskiej.

Ferdinand Schichau kupił tereny po Szańcu Wapiennym w lutym 1889 r. Przeznaczył je pod budowę stoczni. Otwarcie stoczni nastąpiło w styczniu 1892 r. Obieg 1901 r.

Niemiecki krążownik liniowy SMS Seydlitz w doku pływającym w Stoczni Cesarskiej w Gdańsku. Okręt z czasów I wojny światowej (oddany do służby w 1913 r.). Zezłomowany w 1930 r.

Okręty floty cesarskiej w Stoczni Cesarskiej. Obieg 1901 r.

Żuraw młotowy, zwany "Dziadkiem", został zbudowany w 1914 r. w Stoczni Schichaua. Mógł przenosić ładunki o wadze do 250 ton. Miał 60 m wysokości.

Stocznia Gdańska (Danziger Werft) powstała w 1922 r. z przekształcenia Stoczni Cesarskiej.

Staw młyński w Jelitkowie.

Stocznia Cesarska (Kaiserliche Werft) powstała na mocy rozporządzenia króla pruskiego jako Stocznia Królewska 1 maja 1844 r. (Cesarska od 1871 r.). Obieg przed 1922 r.

Nabrzeże stoczniowe Stoczni Schichaua. Widoczny żuraw młotowy zwany "Dziadkiem" (po lewej) i żuraw pływający zwany "Długim Henrykiem". Pierwszy został zabrany do Związku Radzieckiego w 1945 r. (jego dalsze losy są nieznane), drugi znajduje się w Muzeum Okrętownictwa i Żeglugi w Rostocku.

Pas wydm na Stogach został zalesiony na przełomie XVIII i XIX w. w wyniku działań podjętych przez Duńczyka Bjorna Sorena, inspektora ochrony wybrzeża.

Scena rodzajowa przedstawiająca ludzi i psa w lesie na Stogach.

Litografia przedstawiająca jezioro Pusty Staw w czasie zagospodarowania go przez H. Manteuffla.

Leśne kąpielisko H. Manteuffla.

Kolaż czterech zdjęć przedstawiających kąpielisko na Stogach.

Promenada na Stogach, przekształcona z fragmentu ulicy Wydmy (Budenweg). Obieg 1927 r.

Ujęcia z przeprawy promowej przez Wisłę (Weichsel-Haff Kanal), pomiędzy Kiezmarkiem a Dworkiem.

Karczma istniała od 1692 roku. Początkowo przeznaczona dla ludzi związanych z zawodami wodno-morskimi. Miała tu pracować niejaka panna Ganschow, kelnerka wywodząca się ze Szczecina. Związana jest z nią historia kryminalna.

Milchpeter, tak się nazywa od 150 lat gospoda przy Ścieżce Szkut, w której pobliżu odpływają i przypływają ciągnięte (konne) szkuty do Wisłoujścia. Ma ładny ogród i dobre widoki na Wzgórza Oliwskie i przez Ostrów na Wisłoujście. – Osobliwa nazwa ma pochodzić od dawnego właściciela, mleczarza Piotra N.N.

Restauracja "Mleczny Piotr" znajdowała się u zlewu Wisły i Motławy, naprzeciwko Polskiego Haku.

Kartka przedstawiająca fragment Mostu Siennickiego nad Martwą Wisłą.

Most Siennicki powstał w 1912 r. Nazwany został na cześć ministra kolejnictwa Paula von Breitenbacha. W głębi po prawej obecny budynek VI LO.

Pocztówka ukazująca zniszczone Molo Cesarskie, na skutek sztormu 9 stycznia 1914 r.

Brak opisu

Nastrojowa pocztówka skupiająca się na oddaniu wieczornego klimatu portu gdańskiego.

Widok z mola wschodniego Westerplatte na Nowy port. W głębi latarnia morska z 1894 r.

W 1772 r. Nowy Port dostał się we władanie Prus. Powstała tu komora celna i nastąpił rozwój osady portowej.

Wejście do kanału portowego w Nowym Porcie.

Nabrzeże kapitana Ziółkowskiego (nazwa obecna) w Nowym Porcie, od strony morza. W głębi widoczna latarnia morska.

Pocztówka będąca kolażem czterech ujęć dzielnic nadmorskich Gdańska: Brzeźna, Nowego Portu, Westerplatte i Wisłoujścia.

Pocztówka przedstawia wejście do kanału portowego w nietypowym ujęciu. Obieg 1906 r.

Fragment plaży na Westerplatte. Obieg 1908 r.

Pocztówka w obiegu od 8 IX 1901 r. Marynarze wypływają w rejs po Zatoce Gdańskiej.

Kanał portowy w Nowym Porcie. Widoczne statki parowe oraz łódź żaglowa. Pasażerowie zajmują miejsca na statku pasażerskim (promie?). Pocztówka w obiegu od 26 XII 1911 r.

Kościół ewangelicki na Siedlcach wybudowano po utworzeniu parafii ewangelickiej na Siedlcach w 1895 r. Otwarcia dokonano 17 IX 1901 r. z udziałem Augusty, żony cesarza Wilhelma II. W 1945 r. uległ zniszczeniu, pozostałości rozebrano w latach 1955 - 57. Pocztówka w obiegu od 1 III 1909 r.

Widok na ulicę Kartuską. Pocztówka w obiegu od 12 XII 1919 r.

Widok na ogródki działkowe w Gdańsku - Siedlcach. Pocztówka w obiegu od 30 IX 1917 r.

Gdańsk - Siedlce, ul. Kartuska. Widoczny gmach ewangelickiego kościoła Zbawiciela (Heilandskirche) wybudowanego po utworzeniu parafii ewangelickiej na Siedlcach w 1895 r. Wieża kościoła wzorowana była na gdańskiej Wieży Więziennej z przedbramia ul. Długiej.

Kościół ewangelicki Zbawiciela wybudowano na Siedlcach po utworzeniu tam parafii ewangelickiej w 1895 r. Otwarcia dokonano 17 IX 1901 r. z udziałem cesarzowej Augusty, żony Wilhelma I. Zniszczony w 1945 r., rozebrano pozostałości w latach 1955 - 57.

Ul. Kartuska, Gdańsk - Siedlce. Widoczne tory tramwajowe wiodące do Emaus. W perspektywie ulicy wieża kościoła ewangelickiego wybudowanego po utworzeniu na Siedlcach parafii ewangelickiej w 1895 r. Wieża ta była wzorowana na Wieży Więziennej z przedbramia ul. Długiej w Gdańsku. Kościół ten otwarto uroczyście 17 IX 1901 r. przy udziale cesarzowej Augusty, żony Wilhelma II. Zniszczony został w marcu 1945 r. , zburzono pozostałości w latach 1955 - 57. Pocztówka w obiegu od 29 VI 1902.

Kaplica na Wzgórzu św. Wojciecha (pod wezwaniem tego świętego) istniała już prawdopodobnie w XIV - XV. Odnowiona w 1575 r. i ponownie w 1880 r. W XIX w. otoczona cmentarzem. W 2 ej poł. XVII w. stała się celem pielgrzymek w dn. 23 IV (dzień św. Wojciecha) organizowanych przez jezuitów ze Starych Szkotów. Jednonawowa kaplica jest zbudowana w dolnej części z cegieł, w górnej - z muru pruskiego. Dach wieńczy wieżyczka. We wnętrzu ołtarz z figurą św. Wojciecha z XVIII w. Począwszy od 1956 r. na wzgórzu przy kaplicy w pierwszą niedzielę po dniu św. Wojciecha odbywają się uroczystości odpustowe.

Fragment Parku Oruńskiego, który przez kilkaset lat stanowił wraz z dworem własność gdańskich rodów patrycjuszowskich. W 1813 r. zdewastowany. Kolejny właściciel (od 1814 r.) F. A. Th. Hoene odbudował dwór, przywrócił dawną świetność parkowi. Jego córka, Emily Hoene w 1917 r. przekazała posiadłość testamentem miastu. Miasto udostępniło park mieszkańcom. Pocztówka w obiegu od 16 VIII 1945 r.

Fragment Parku Oruńskiego, który wraz z dworem stanowił własność gdańskich rodzin patrycjuszowskich. W 1813 r. zdewastowany. Kolejny właściciel (od 1814 r.), F. A. Th. Hoene odbudował dwór, zaś park przywrócił do dawnej świetności. Jego córka, Emily Hoene w 1917 r. przekazała posiadłość testamentem miastu. Park został udostępniony mieszkańcom.

Fragment Parku Oruńskiego z widocznym na zdjęciu stawem. Założenie parkowe z dworem należało przez kilkaset lat do gdańskich rodzin patrycjuszowskich. Zniszczone w 1813 r. Kolejny właściciel, F. A. Th. Hoene po 1814 r. odbudował dwór, przywrócił świetność założenia parkowego. Jego córka, Emily Hoene w 1917 r. przekazała posiadłość testamentem miastu.

Fragment Parku Oruńskiego. Założenie ogrodowe wraz z dworem było począwszy od XVI w. własnością gdańskich rodów patrycjuszowskich np. rodziny Czirenberg. W międzyczasie kolejni właściciele urządzili tu punkty widokowe, stawy, ścieżki. W 2 poł. XVIII w. urządzono tu ogród botaniczny z roślinnością tropikalną i śródziemnomorską. Park i dwór zniszczone w 1813 r. Kolejny właściciel Friedrich A. Th. Hoene odbudował dwór, przywrócił świetność parku. Ostatnia właścicielka - Emily Hoene przekazała w 1917 r. posiadłość miastu. Stąd przedwojenna nazwa parku: Hoene - Park.

Karczma "Trzy Świńskie Głowy" bardzo popularna wśród gdańszczan - począwszy od 1 poł. XIX w. Początki jej sięgają 1568 r., kiedy to taką karczmę założył burmistrz gdański, Constantin Ferber na wydzierżawionych przez siebie gruntach. Jej nazwa nawiązywała do jego herbu: trzech świńskich łbów. W XIX w. urządzono wokół niej ogród dla gości, podium dla orkiestry oraz wybudowano drewnianą wieżę widokową. Kartka w obiegu od 9 VI 1898 r.

Karczma "Trzy Świńskie Łby" (budynek nie zachowany) w Lipcach przy ob. ul. Bartniczej. Jej początki sięgają 1568 r., kiedy to burmistrz gdański, Constantin Ferber wydzierżawił teren i wybudował karczmę. Nadał jej nazwę nawiązującą do swego herbu: trzech świńskich łbów. W XIX w. istniała tam ogólnodostępna gospoda, wokół której urządzono ogród dla gości z podium dla orkiestry oraz wybudowano drewnianą wieżę widokową. Miejsce bardzo popularne wśród gdańszczan.

Zagroda wiejska w Łostowicach, które dopiero w 1973 r. zostały włączone do Gdańska, jako dzielnica miasta. Pierwsza wzmianka o wsi o tej nazwie pojawia się w 1334 r.

Pocztówka czteroobrazkowa przedstawiająca trzy pensjonaty oraz wiejską drogę (na czwartym obrazku) oferujące pokoje gościnne na terenie gminy wiejskiej Łostowice. Była to wieś, po raz pierwszy wzmiankowana w 1334 r., włączona w granice administracyjne Gdańska dopiero w 1973 r. Pocztówka w obiegu od 09 IX 1904 r.

Nieistniejący kościół Zbawiciela (ewangelicki) na Zaroślaku Wewnętrznym, bezpośrednio nad Kanałem Raduni, na wprost mostu przerzuconego przez kanał. Kościół wybudowany w latach 1695 - 97 przez Bartela Ranischa z wieżą zegarową od strony wschodniej i prezbiterium skierowanym na zachód. Jednonawowy, w konstrukcji szkieletowej. Miał cechy budowli barokowej, po przebudowie w XIX w. nadano mu cechy nawiązujące do gotyku. Zburzony w marcu 1945 r. Pozostała tylko podstawa wieży. Przez jakiś czas mieścił się w niej butik "Stary Dzwon".

Ewangelicki kościół Zbawiciela na Zaroślaku Wewnętrznym wybudowany w konstrukcji szkieletowej w latach 1695 - 97 przez Bartela Ranischa, nad Kanałem Raduni, na wprost mostu przerzuconego przez kanał. Jednonawowy, początkowo miał cechy barokowe, po przebudowie w XIX w. nadano mu cechy nawiązujące do gotyku. Zburzony w marcu 1945 r. Zachowała się podstawa wieży, w której przez jakiś czas mieścił się butik "Stary Dzwon".

Pamiątka poświęcenia sztandaru Stowarzyszenia Kombatantów z Oruni. Pocztówka w obiegu od 10 VI 1900 r.

Kamienica wzniesiona nad samym Kanałem Raduni (na zdjęciu widoczny most łączący oba brzegi Kanału) przy ul. Zaroślak.

Katolicki kościół św. Franciszka przy ul. Kartuskiej 186. Ceglana, trójnawowa bazylika transeptowa została wybudowana dla okolicznych katolików w latach 1904 - 06 wg. proj. Augusta Menkena z Berlina. Prezbiterium umieszczono od wschodu, wieżę (usytuowaną asymetrycznie - od zachodu). Pierwotnie wieża miała wysokość 57 m (po odbudowie po II wojnie światowej wieża ma 49 m wysokości).

Podnóże Biskupiej Górki wraz z Kanałem Raduni na pierwszym planie oraz dawnym kościołem Menonitów wzniesionym w latach 1817 - 19 przez budowniczego miejskiego Brettschneidera. Obecnie gospodarzem świątyni jest Kościół Zielonoświątkowy.

Kamienica nad Kanałem Raduni. Na pierwszym planie most łączący oba brzegi Kanału Raduni.

Ogród Familijny jako inicjatywa Gdańskiego Towarzystwa Przyrodolecznictwa, które propagowało korzystanie ze świeżego powietrza, światła słonecznego ("kąpiele słoneczne") itp. Pocztówka w obiegu od 27 V 1907 r.